Η παρουσία

Image

Μ.Ν.     Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου ‘λεγε «θυμάσαι;» Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα    όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα – πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα – κει που δεν το  περίμενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν – ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα        έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει…

Α.      «Γιατί δε θάβουν τους ανθρώπους όρθιους σαν μητροπολιτάδες;» -έτσι μου ‘λεγε. Και μια φορά, θυμάμαι, καλοκαίρι στο  νησί, που γυρίζαμε όλοι από ξενύχτι, ξημερώματα, πηδήσαμε απ’ τα κάγκελα στον κήπο του Μουσείου. Χόρευε πάνω στις  πέτρες και δεν έβλεπε τίποτα.

Μ.Ν.    Έβλεπα τα μάτια του. Έβλεπα κάτι παλιούς ελαιώνες.

Α.      Έβλεπα μιαν επιτύμβια στήλη. Μια κόρη ανάγλυφη πάνω στην πέτρα. Έμοιαζε λυπημένη και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.

Μ.Ν.    Εμένα κοίταζε, το ξέρω, εμένα κοίταζε. Κοιτάζαμε κι οι δυο την ιδία πέτρα. Κοιταζόμασταν μεσ’ απ’ την πέτρα.

Α.       Ήταν ήρεμη και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.

Μ.Ν.     Ήτανε καθιστή. Κι ήτανε πεθαμένη.

Α.      Ήτανε καθιστή και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί. Δε θα κρατήσεις ποτέ σου ένα πουλί εσύ – δεν είσαι αξία!

Μ.Ν.    Ω, αν μ’ αφήνανε, αν μ’ αφήνανε.

Α.      Ποιος να σ’ αφήσει;

Μ.Ν.     Αυτός που δεν αφήνει τίποτα.

Α.      Αυτός, αυτός που δεν αφήνει τίποτα κόβεται απ’ τη σκιά του κι αλλού περπατά.

Μ.Ν.    Είναι τα λόγια του άσπρα κι είναι ανείπωτα κι είναι τα μάτια του βαθιά κι           ανύπνωτα…

Α.   Μα’ χε πάρει όλο το πάνω μέρος απ’ την πέτρα. Και μαζί  μ’ αυτήν και τ’ όνομά της.

Μ.Ν.    ΑΡΙΜΝΑ… σαν να τα βλέπω ακόμη χαραγμένα τα γράμματα μέσα στο φως… ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ…

Α.        Έλειπε. Όλο το πάνω μέρος έλειπε. Γράμματα δεν υπήρχανε καθόλου.

Μ.Ν.    ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ… εκεί, πάνω σ’ αυτό το ΕΛ, η πέτρα είχε κοπεί και σπάσει. Το θυμάμαι καλά.

Α.        Στ’ όνειρό της φαίνεται θα το ‘χε δει κι αυτό για να το θυμάται.

Μ.Ν.    Στ’ όνειρό μου, ναι. Σ’ έναν ύπνο μεγάλο που θα ‘ρθει κάποτε όλο φως και ζέστη και μικρά πέτρινα σκαλιά., θα περνάνε στο δρόμο αγκαλιασμένα τα παιδιά όπως σε κάτι παλιές ταινίες ιταλιάνικες.Από παντού θ’ ακούς τραγούδια και θα βλέπεις πελώριες γυναίκες σε μικρά μπαλκόνια να ποτίζουν τα λουλούδια τους.

Α.      Ένα μεγάλο θαλασσί μπαλόνι θα μας πάρει τότε ψηλά, μια δω, μια κει, θα μας χτυπά ο αέρας. Πρώτα θα ξεχωρίσουν οι ασημένιοι τρούλοι, κατόπιν τα καμπαναριά. Θα φάνουν οι δρόμοι πιο στενοί, πιο ίσιοι απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Οι ταράτσες με τις κάτασπρες αντένες για την τηλεόραση. Και οι λόφοι ένα γύρο κι οι χαρταετοί – ξυστά θα περνάμε από δίπλα τους. Ώσπου κάποια στιγμή θα δούμε όλη τη θάλασσα. Οι ψυχές επάνω της θ’ αφήνουν μικρούς λευκούς ατμούς.

Μ.Ν.     Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη «γιατί» και την  έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ’ ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματά μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκουσε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας; Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ’ αυτό καλλιεργούνε, όσοι ξέρουν, τα Ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ’ αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα κι από κολύμπι…

Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων μακρινές επιρροές   παρασταθείτε μου!

Α       Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα  δαιμονικά του κόσμου τ’ ανεξόρκιστα κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!

Μ.Ν.    Κι απ’ τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα  μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

Οδ. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη

Ποστ στο πλαίσιο διιστολογικού αφιερώματος για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού. Επιπλέον η 21η Μαρτίου είναι και η Παγκόσμια Ημέρα του Συνδρόμου Down. Συμμετέχουν οι:

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ: koul // ο βιβλιοθηκάριος: Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας // Ερυθρό Καγκουρώ: Ο Τζουζέπε Ουνγκαρέτι νεοσύλλεκτος // Ο Ήχος του Ανέμου: Άνομο μυστικό // Rubies & Clouds – RoubinakiM: Η ποίηση να μας φυλάει // kospanti: Μπήκα στην ποιήση // Rubies & Clouds – Nefosis: Μισοκρυμένα τα εφήμερα // Το καραντί: 21η Μαρτίου // Αναγενημμένη: Ποιητική Ισημερία IV // Τσαλαπετεινός: Μιλώ

Advertisements

6 responses to “Η παρουσία

  1. Pingback: Ο Τζουζέπε Ουνγκαρέτι νεοσύλλεκτος | Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ – Red Kangaroo's Blog·

  2. Pingback: Μπήκα στην ποίηση | kospanti·

  3. Pingback: 21η Μαρτίου | Το Καραντί·

  4. Pingback: Ποιητική ισημερία VI | Αναγεννημένη·

  5. Pingback: Για την ημέρα της ποίησης και κατά του ρατσισμού | Σημειωματάριο·

  6. Pingback: Μπήκα στην ποίηση | Ώρα Κοινής Ανησυχίας·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s