Περί Βαλεντίνων

Image

Έκτη δημοτικού.Τα ζευγαράκια της παρέας έχουν πια παγιωθεί – είναι οι μεγάλοι του σχολείου άλλωστε. Η δασκάλα τους στη χορωδία τους αφήνει να τραγουδάνε αγκαλιά και όταν φτάνει η ώρα για το δελφινοκόριτσο αχ! λες και ο Α. Τραγουδάει μόνο για κείνη όλα τα μπλε στα μάτια του γυαλίζουνε. Και κοίτα να δεις που ανήμερα του Βαλεντίνου είναι άρρωστη και πρέπει να μείνει σπίτι, γκαντεμιά! Παρακολουθεί τους συμμαθητές της όλη μέρα από το τζάμι, το μπαλκόνι της είναι σχεδόν στην ευθεία με την τάξη της. Ο Α. Σε κάθε διάλειμμα της κάνει παρέα στο ένα μπαλκόνι εκείνος στο άλλο αυτή, μια μικροσκοπική Ιουλιέτα. Την άλλη μέρα στο καλαθάκι του θρανίου την περιμένει ολόφρεσκο το τριαντάφυλλο του Βαλεντίνου της…

Επιτάφιος στην παραλιακή πόλη. Παρέες παρέες ακολουθούν την περιφορά. Σβήνει αποφασιστικά το κερί της και λέει στη μαμά της: «Αυτός εκεί είναι, πάω να μου ανάψει το κερί μου, ευκαιρία είναι να μιλήσουμε». «Φωτιές θα μας ανάψει όχι μόνο το κερί απ’ότι βλέπω», γελάει η μαμά. 2,5 χρόνια μετά σ’ένα ταξίδι στην Αγγλία η (σοφή) μαμά της λέει: «Μην τον ταλαιπωρείς άλλο, είσαι αλλού και δεν το βλέπεις»

Κρατάει το αρκουδάκι στα χέρια της με τόση προσοχή λες κι είναι πορσελάνη. «Τι όμορφο που είναι του λέει και τον κοιτάει λιώνοντας». Ο πρώτος τους Βαλεντίνος μαζί. Σε όλη τη διαδρομή Θησείο – Πλάκα μέχρι τη μπουατ με το ένα χέρι τον κρατάει σφιχτά και με το άλλο σφίγγει το αρκουδάκι. Συναντιούνται με τον Π. Και τη Φ. κι όλο χαρά της δείχνει το αρκουδάκι της. Η φίλη της καταλαβαίνει αμέσως ότι το αρκουδάκι είναι περιτύλιγμα, ανοίγει το κουτί και κοιτάει το όμορφο δαχτυλίδι, «καλά γιατί δεν το φοράς είναι τέλειο!». Μέχρι σήμερα δεν του είπε ποτέ ότι δεν κατάλαβε, ότι με ένα μικροσκοπικό αρκουδάκι ήταν η πιο ευτυχισμένη έφηβη στο κέντρο της Αθήνας το Βαλεντίνο του 1998. Το δαχτυλίδι όμως το φοράει κάθε χρόνο… Ακόμη και στα χρόνια του διαλείμματος*.

Τι κι αν τον έλεγε η (σοφή) μαμά της πασατέμπο και τη νευρίαζε? Ο Βαλεντίνος της το 2002 ήταν νέος, αυθάδης, μόλις είχε κλείσει τα 18 και την έκανε να νιώθει ότι παίζει σε αμερικάνικη ρομαντική κομεντί. Ραβασάκια, δωράκια, ραντεβού, όλα για να την εντυπωσιάσει. Παρόλα αυτά, ανήμερα του Αγίου έπρεπε να πάει εκδρομή με τους ναυτοπροσκόπους κι εκείνη έμεινε να κάνει προξενιά στην κολλητή της στο live του Θανάση…

Βαλεντίνος στο γραφείο. Απ’αυτούς που σου φοράνε παρωπίδες, που κάνουν τις φίλες σου να ανησυχούν και να συνωμοτούν με τη μαμά σου για να σε «σώσουν». Από αυτούς που για ένα σχεδόν χρόνο σε κάνουν να χάνεσαι από όλους κι από όλα κι όταν προσπαθείς χρόνια μετά να θυμηθείς τις καλές στιγμές έχεις μόνο κάτι σκόρπιες: Κυριακή με τη μηχανή στο Σούνιο, ένα άντε δύο καλά βράδια και μετά κενό….. Κι όμως κι αυτοί κάτι αφήνουν τελικά…

Κορίτσι συναντάει αγόρι. Μέρες μετά το αγόρι περνάει από δίπλα της και της ψιθυρίζει: «Έχεις πολύ ωραία μάτια το ξέρεις?» 8 χρόνια μετά το αγόρι τη ρωτάει: «Αλήθεια, γιατί χωρίσαμε τότε εμείς οι δύο;»

«Σου είπα ότι έχω αρχίσει να σε ερωτεύομαι κι εξαφανίστηκες», απαντάει το κορίτσι γελώντας πια…

*Kάποια στιγμή αποφάσισαν πως διάλειμμα τέλος, το κάρμα τους θέλει μαζί. 9 χρόνια μετά γάμος, σπίτι, δυό παιδιά κι ένα τρίτο στο δρόμο αλλά η λαχτάρα στο βλέμμα ίδια, ακόμη κι όταν τα νεύρα είναι στην τσίτα, ακόμη κι όταν από την κούραση δε βλέπουν μπροστά τους. Το δαχτυλίδι, βγήκε από το αρκουδάκι, γυαλίστηκε κι είναι έτοιμο για απόψε, όπως κάθε χρόνο.

 Αμερικανιά ή όχι, αυτό το κορίτσι αγαπάει το Βαλεντίνο όπως αγάπησε όλους τους δικούς της Βαλεντίνους. Χρόνια Πολλά σας!

Το ποστ είναι η συμμετοχή της Ποδηλάτισσας στο διιστολογικό αφιέρωμα του enfo.gr σε Ερωτικές Ιστορίες για τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Μπορείτε να δείτε όλες τις ιστορίες συγκεντρωμένες στο http://enfo.gr/lovestory. Γράφουν οι:

Rubies & Clouds – NefosisRubies & Clouds – RoubinakiΤο Καραντί, Kospanti, o βιβλιοθηκάριος, Oldboy, το βυτίο, μπανάναSilentcrossingΧαμένο επεισόδιοAdespotos skylosAnagennimeniTsalapeteinos, Γ. Μπουλακάκης, llemonnAngry Calgonit, Ερυθρό καγκουρώ, ΚυνοκέφαλοιKizilkum 

Advertisements

2 responses to “Περί Βαλεντίνων

  1. Pingback: Το μπλέ κουτί | part II·

  2. Pingback: Μια κλισέ ιστορία | Αναγεννημένη·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s